บางครั้งคิดว่าจะไม่รับโทรศัพย์ อยากปิดเครื่องรับ จะได้หลับตาพักได้เต็มที่ เคยยกหูโทรศัพย์ออกจะได้ไม่ต้องรับรู้ปัญหาต่างๆ แต่ก็ทำได้ไม่นาน พอหลับตาพัก สมองก็คิดๆ ว่าเขาเดือดร้อนนะ เขามีความทุกข์ร้อนนะ เขาต้องการความช่วยเหลือนะ เขาขอความช่วยเหลือจากเรานะ จะมัวนอนสบายอยู่ได้หรือ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ได้หรือ

ก็จำต้องเปิดเครื่องรับโทรศัพย์ไว้ทั้ง 3 เครื่อง คอยนั่งบ้าง นอนบ้างสลับกันตอบปัญหากันทั้งบ้าน พ่อ แม่ ลูก แล้วแต่ใครจะอยู่ใกล้โทรศัพย์ ใครจะว่าง ว่าไปแล้ว กลายเป็น “สายด่วนเพื่อสุขภาพ” ไปโดยบรรยายแล้วในขณะนี้ นั่งตอบปัญหากันตั้งแต่ตื่นขึ้นมา บางครั้งยังไม่ตื่น (แต่ชาวชนบทเขาตื่นกันแล้ว) โทรศัพท์เข้ามา ก็ต้องลุกขึ้นมาตอบคำถามกันแล้ว บางครั้งเราพูดห้วนไปหน่อย ดุเขาไปบ้าง ภรรยาก็จะคอยเตือนไม่ให้ดุเขา ให้พูดกับเขาดีๆ เขาไม่รู้ เขาทุกกข์ร้อนจึงโทรมา

แต่วันนี้พี่ๆ น้องๆ ของภรรยา ได้นัดกันเพื่อจะพา “อาม่า” คุณแม่ของภรรยาผม ซึ่งท่านอายุ 95 ปีแล้ว ไปเที่ยว ไปไหว้พระ ไปบึงฉวาก ที่สุพรรณบุรี

ท่านเดินได้ไม่ดีนัก ต้องใช้ที่พยุงเวลาเดิน แต่กินได้ นอนหลับ ขับถ่ายได้ดี ความจำยังดี ลูกหลานคนใหนเกิดวัน เดือน ปีอะไรจำได้หมด ไม่ต้องจด จำอย่างเดียว พ่อกับแม่เสียอีกที่ต้องไปถามอาม่าว่าลูกตัวเองเกิดวันอะไร เดือนอะไร เวลาไหน

เมื่อลูกๆ บอกว่าจะพาไปเที่ยว อาม่ามีความสดชื่น ท่านอยากไปเที่ยว เมื่อคืนท่านนอนไม่ค่อยหลับ คงตื่นเต้น  แต่ก็ตื่นแต่เช้า เตรียมตัวที่จะไปเที่ยวพร้อม ไม่บ่น ไม่งอแง ดูท่านมีความสุขมาก ที่ลูกหลานจะพาไปเที่ยว

และในการเที่ยววันนี้จะไปไหนก็มีแต่คนแน่นไปหมด ทั้งคน ทั้งรถ จะเข้าไปไหว้พระ หรือเข้าดูเข้าชมอะไรนั้นยากมาก คนแน่นมาก แต่ท่านไม่บ่น หน้าบาน สดชื่น เข้าไปบึงฉวาง กว่าจะเข้าไปถึงก็แสนยาก
รถแน่นมาก แต่ไม่มีเสียงบ่นจากแม่เลย แม่ไม่ได้เข้าไป บอกให้ลูกหลานเข้าไปไหว้ข้างใน ส่วนตัวท่านนั่งไหว้สวดมนต์อยู่ในรถ เห็นแล้วลูกหลานก็พลอยมีความสุขไปด้วย

อยากจะบอกกับทุกๆ ท่านที่มีพ่อแม่ ปู่ ย่า ตา ยาย หรือญาติผู้ใหญ่อยู่ ให้หาโอกาสพาท่านไปเปิดหูเปิดตาบ้าง คิดถึงท่านเหล่านั้นบ้าง อย่าไปคิดว่าท่านคงไม่ไป หรือไม่อยากพาไปกลัวเป็นภาระ คิดถึงตอนที่เขาเลี้ยงดูเรามาบ้าง ตอบแทนพระคุณท่านบ้าง

ยิ่งใครที่มีลูกมีหลานแล้ว ต้องทำให้เป็นตัวอย่างให้ลูกหลานเห็น ๆ ว่าเราดูแลพ่อ แม่ ปู่ย่า ตายายของเราอย่างไร เมื่อถึงเวลาเราแก่เฒ่าลง ลูกหลานของเราจะได้ทำแบบเดียวกันกับที่เราทำบ้าง ถือเป็นกุศลผลบุญที่เราได้ทำไว้ ถ้าใครไม่สร้างผลบุญนี้ไว้แล้ว ถึงเวลาตัวเราแก่ลงแล้วจะรู้สึก

เห็นบางท่านพ่อ แม่ ไม่สบาย ป่วย เดินไม่ค่อยได้ ก็ส่งท่านไปอยู่สถานที่ดูแล เหมือนเน็สเซอรี่เลื้องเด็กออย่างนั้น โดยคิดว่าไม่มีเวลาดูแล เพื่อไม่เป็นภาระ หรือเพื่อให้ท่านได้รับการดูแลอย่างดีจากสถานที่ๆ พาพ่อแม่อยู่ แล้วนานๆ ก็ไปเยี่ยมท่านสักที

อย่าได้คิดว่าว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้ท่านชอบ คนนะไม่ใช่สิ่งของ เขามีจิตรใจ มีความต้องการความรัก ความอบอุ่นจากคนในครอบครัว ได้พูดได้คุยกับลูกหลาน จับท่านไปโดดเดี่ยวอย่างนั้น ท่านคง
ตรอมใจตายไวแน่ แล้วจะเสียใจกันภายหลัง และที่สำคัญผลกรรมอันนี้จะตกถึงตัวผู้กระทำแน่นอน
เมื่อท่านหมดค่าหมดความหมายในบ้าน ลูกๆ ก็จะทำกับท่านบ้างตามตัวอย่างที่เห็นมา

ไหนๆ ก็ไปเที่ยวมาแล้วก็ขอเก็บเกี่ยวความรู้ สิ่งที่เห็นมา เอามาเล่าสู่กันฟังหน่อย จะได้ไม่เสียเวลาเปล่า
จังหวัดสุพรรณบุรี นั้น เป็นเมืองโบราณ มีอายุไม่ต่ำกว่า 3,500 – 3,800 ปีทีเดียว พื้นที่ ประมาณ
5,358 ตารางกิโลเมตร มี 10 อำเภอ คือ อำเภอเมือง อำเภอบางปลาม้า อำเภอศรีประจันต์ อำเภอดอนเจดีย์ อำเภอเดิมบางนางบวช อำเภออู่ทอง อำเภอสามชุก อำเภอหนองหญ้ไซ อำเภอสองพี่น้อง อำเภอด่านช้าง

“เมืองยุทธหัตถี วรรณคดีขึ้นชื่อ เลื่องลือพระเครื่อง รุ่งเรื่องเกษตรกรรม สูงล้ำประวัติศาสตร์ แห่งปราชญ์ศิลปิน ภาษาถิ่นชวนฟัง” เป็นคำขวัญของจังหวัด

บึงฉวาก....นั้นอยู่ในอำเภอเดิมบางนางบวช ห่างจากตัวจังหวัด 54 กิโลเมตร
เดิมทีบึงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำท่าจีน ที่เกิดการทับถมของตะกอนดินโคลน จึงถูกแยกตัวออกมาเป็นบึงใหญ่ ที่มีความอุมสมบูรณ์ มีระบบนิเวศอันหลากหลาย พื้นที่ประมาณ 1,700 ไร่ ที่อุดมไปด้วยพรรณไม้นานาชนิด นกน้ำนกทุ่งประมาณ 70 ชนิด และเป็นแหล่งรวมของปลานานาพันธุ์